Bilirsin ben öyle tahammül edebilen insanlardan olamadım hiç. Ne zaman kalbim kırılsa kırgınlığımın yerini öfkem aldı. Ne de olsa insan hassas yerlerini bir maske ile saklamalı değil mi? Yoksa bunu insanın kendisine karşı kullanabilirler. Biliyorum. Çok anlayışlı, iyi, güzelliklerle dolu bir insan değilim. Ama sabah kahvaltısında sana yumurta pişirebilirim. Eğer sen de istersen ben seni çok özledim; en geç birkaç sabah sonra birlikte uyanalım. Kusurlarım çok ama onları seversen seni hiç üzmem. Zaten üzmek konusunda iyi değilimdir. Bu yüzden hep elime yüzüme bulaşır. Oturur bir de üzdüğüm için üzülürüm. Sonuç her zaman aynıdır bende. Kendime de kızsam sana da… Hep üzülen ben olurum. Eğer beni böyle tanırsan belki çok mutlu oluruz. Bilmiyorum. Yalnızca sana tahammülüm var. Sana öfkem az. Eğer beni böyle tanımak istersen buralardayım. Sen çok uzakta olsan da beni bir de böyle tanımanı çok isterim.
icimizdekiyalnizlik